2/12

1/12

London London, nerede kaldın?

dün döndük, Londra'dan..Kurban bayramı, erken alınmış biletler ve çuf çuf.
6 gündüz, 5 gece, serin bir Ekim haftası ve ilk kez bir yeri görmenin verdiği heyecan..sıcak içilen kahveler, metro, şehir, otobüs haritaları, dümdüz, kocaman bir şehir, Londra..

düşünüyorum şimdi belki de kaç çocuk hayatında sincap görmedi, sincap en sevimlilerinden bence hayvanların, İngiliz bebeleri pek şanslı, parklarda sincaplar cirit atıyor, elinizden besleniyor. Gavur diyoruz ya, zaman zaman sıkıntı verse de yabancılar, hep disiplinliler..Avrupa'da nereye gitsek, şehirler hem korunmuş hem de bir çizerin elinden çıkmış kadar düzgün..sonra diyorum ama bizim kahvaltı hiçbir yerde yok yani hem öyle hem böyle..

aklımda Soho kaldı, Chinatown kaldı, yemyeşil parklar kaldı
...iş çıkışı kalabalıkların birlikte pub'larda stres atması kaldı. Takım elbiseleri üzerinde işten çıkmış gülümseyen insanlar, barlardan sokağa taşmışlar.

yazıyı yazalı neredeyse iki ay olmuş, yayınlamak bugüneymiş. Bizim gibi Londra'ya gidip Big Ben'i, London Eye'ı görmeden gelen turist var mıdır bilmem:) gezmekten anladığımız hep ara sokaklar.. iyi yemek, iyi dükkanlar hep dar sokaklarda değil mi?

aklımda kaldın, gri boğazlı sıcak tutan bir kazaksın Londra..görüşeceğiz tekrar..

bir eylülü iki eylüle bağlayan gece

 

 

bugün sonbaharın ilk günüydü, hem güneşli hem rüzgarlıydı. İstanbuldaydım. Eski mekanıma gittim, Kabataş Fındıklı'ya. İstanbul'a geldiğimde ilk çalıştığım yer orda olduğu için aramızda duygusal bir ben seni bilirim sen beni bağı var. Çok severim Fındıklı'yı, 2 liraya sahilde içtiğiniz çayın tadı en düdüklendiğiniz mekanlarda bile yoktur, gerçi öyle yerlerde hiç bir şeyin tadı yok ya neyse..

Oğlumla denize baktık, boğaz rüzgarı ipek saçlarını uçuşturdu, aldırmadım..Sonra her türlü insandan olma menemen kıvamındaki Beşiktaş çarşıda turladık. İlla kokoreç yedik. Ve ılık İstanbulumun sonbaharın ilk gününe yaraşır akşamüstüsünde eve yönlendik.

Sonbahar sanma ki senden bir beklentim yok, beni utandırma, hemen havaları soğutma, araları açma..

Dünya gerizekalıca hala savaş konuşurken bugünlerde, çok sıkılıyorum, içim sıkılamadan aklımdan atıyorum kendini akıllı sanan aptalların oyunlarını, sözlerini. rahat bırakın, fazla konuşmayın, 2013'ün sonbaharında rahat verin.

Bütün cahilliğimle size iki yeni tanıştığım fotoğrafçıyı takdim ediyorum;
ilki çocuk gelinleri fotoğraflayan Stephanie Sinclair, diğeri rahatsız edici fotoğraflar diye bahsedilen şeyler çekmiş olan ama benim pek sevdiğim Diane Arbus namı diğer "freak photographer", iki şahane kadın..tadımlık fotoğrafları da yukarıda..görüşürüz

Micheal abin de seni kutluyor..

Aynı zaman diliminde hayatta olamasanız da büyük adamdı Micheal Jackson, balonlar senin için benim bebeğim..

fıssss:)

şimdi bu resim ne diyeceksin? sana bir an anlatacağım...sen de hep büyük resme değil de içindeki küçük anlara bakabil diye..

dün doğum günündü, ilk doğum günün.. annen ve baban sana küçük çaplı bir kutlama düzenlemek istedi, küçük bir cafede, cafeyi biz süsleyecektik..
ama o kadar beceriksiziz ki bu konuda:) balon şişirip takmaya çalışıyoruz falan, taktığımız balonlar fıs sönüyor:) biz gülmekten patlıyoruz, sen bize bakıyorsun sen de gülüyorsun..asıl kutlama o andı biliyor musun? aynı anda gülümsedik, halimize güldük..

kendi çapımızda hallettik, pastan geldi, dostlar geldi, muma anlamsızca baktın, senin için dilek diledim, sonra pufff..
sen bize her doğduğumuz yıl için gelen çok büyük bir hediyesin..ben de sana bu ara pek hoşuna gittiği için küçük ellerinin kavrayabileceği minik bir araba hediye edeceğim.

yıllar su gibi geçecek hiç kuşkum yok, saçma anlarda bıyık altı gülümsemeyi unutmayacağımız yıllarımız olsun..seni çok seven annen, baban..

where have you been?

görüşmeyeli..
*33 yaşındayım
*Kaan emekleyip sıralayabiliyor ve 11 aylık
*Yaz geldi, tatiller yaklaştı
*Ülke direndi
*Zaman yine hızlı geçti

Görüşmeyeli o kadar şey yazıp çizdim ki, ama hiçbirini yayınlamadım. Direnişle ilgili, benimle, ya da alakasız konularla ilgili..yeterince iyi bulmadım, sonra bugün sanki çok iyi olmasına gerek var diye düşündüm, yazmak, iki harf etmek bile, bir yerlere birşeyler saklıyor, ve sonra o şeyi bulabiliyorsunuz ya, bu güzel aslında dedim..

27 Temmuz bugün, serin bir Cumartesi öğleni, Kaan rüyasında emekleyip duruyordur şimdi..
Önümüzdeki hafta onu ilk kez denize sokmayı planlıyorum hem de doğduğum yerde Giresun'da..ilk kez Karadeniz'de..akıllı ve istekli bir bebek, ve çok hareketli..keşfetmenin zevkini çıkarıyor, biz de altın topumuzun peşinde zevkle koşturuyoruz..
kendimi affettirmek için benden size bir hediye, daha sık görüşmek üzere...